Wij specialiseren ons in het behoud van grote soorten ezels. Zoals de Pyrenese (Casgon/Catalaan) ezel. 
Dit is een sterke, robuuste en krachtige (oer)ezel met een rustig en betrouwbaar karakter.
De Pyrenee ezel is één van de grotere gebouwde ezelrassen. Deze ezels zijn van nature gewend om, in droge gebieden, op zoek te moeten naar schaars te vinden voedsel, zoals distels, lang stengelig gras, kruiden etc.
Wij hebben onze ezels op deze kenmerken geselecteerd en ons terrein in Frankrijk dusdanig ingericht om hun natuurlijk leefgebied te benaderen. Dit met zeer bevredigende resultaten. 
De stichting is er van overtuigd dat dit in Nederland ook haalbaar moet zijn
Hiervoor zijn wij aan het onderzoeken of er, in Nederland, mogelijkheden zijn voor een geschikt terrein om hierin een verantwoord en duurzaam stukje natuur met een vernieuwende invulling te realiseren. 
Om dit natuur terrein te intergreren in een wandelgebied waardoor wandelaars en natuur liefhebbers de kans krijgen om dit stukje natuur, met een vernieuwde invulling, te beleven lijkt een enorme uitdaging te worden. 

Onze bevindingen in Frankrijk zetten wij hier in het kort uit één.
Op de open vlaktes op ons terrein, in Frankrijk, waren de ezels in staat, door een grote verscheidenheid, diverse grassoorten en (on)kruiden te vinden. Hierdoor kwamen onze ezels aan de benodigde mineralen, vezels en vitaminen en behoefde niet bijgevoerd te worden. Door een gerichte inrichting van het terrein hadden de ezels te mogelijkheid om rond te trekken op zoek naar geschikt voedsel.
Aangezien ezels echte opruimers zijn, hadden de ezels de beschikking over een groot gedeelte van ons bos, waar ze hun behoefte aan ruwvoer konden vinden. Hier aten ze afgevallen takken, jonge loten en twijgen en kwamen op deze manier aan het benodigde ruwvoer er werden zelfs hele boomstammen opgeruimd. Hierdoor werd ons bos op natuurlijke wijze onderhouden. Bovendien was het bos een ideale schuilplek tegen bv. regen, wind en felle zon.

Onze ezels gaan nu in Nederland leven. In Nederland zijn de weides, over het algemeen, te eenzijdig van vegetatie, zoals éénzijdig (Engels) raaigras . (Dit is vaak het gevolg van intensieve veeteelt voor de melkproductie). Bovendien hebben deze grassoorten een verhoogd risico op een te hoog fructaangehalte en hierdoor lopen de ezels een voorhoogd risico op hoefbevangenheid of overgewicht. Een ander nadeel is dat door deze vegetatie de bodem eveneens éénzijdig is uitgeput en er een disbalans is ontstaan in de bodem. Een bijkomend probleem is dat deze weides veelal intensief bemest werden. Wanneer wij ezels op deze weides laten grazen zal de ezel te eenzijdig en te eiwitrijk voedsel tot zich nemen, waardoor er in het lichaam tekorten ontstaan aan vezels, mineralen en vitaminen. 

De ezel kan dit zelf niet compenseren, doordat hij. in deze eenzijdige weides, eenvoudigweg geen voedsel kan vinden, die dit probleem kan oplossen. Hierdoor wordt de ezel gevoelig voor allerlei ziektes en kwalen. Bovendien bevatten raaigrassen niet voldoende vezels. Natuurlijk kan je bijvoeren met speciaal hooi, voeders en mineralen, maar zou het niet veel beter zijn wanneer we de situatie bij de wortel aanpakken en het beleid ten aanzien van weide en terrein onderhoud veranderen?

Bovendien ligt het te dik worden, door te eenzijdig en te eiwitrijke grassen al zeer snel voor de hand met alle gevolgen van dien: hyperlipaemie en hoefbevangenheid is daarom een zeer veel voorkomend probleem bij ezels in Nederland. Natuurlijk zijn er allerlei hulpmiddelen en tips om dit te voorkomen, zoals beperkte weidegang en zandvlaktes in plaats van weides. Onze filosofie is dat dit, prima hulpmiddelen zijn die inderdaad bij kunnen dragen aan de gezondheid van de in Nederland levende ezels. Maar dit nooit een uitgangspunt kan of mag zijn.

Ons uitgangspunt is om een dusdanig situatie voor onze ezels te creëren, die hun natuurlijke habitat benaderd. Een terrein waarin de ezels voldoende bewegingsvrijheid hebben om rond te kunnen trekken en hun kuddengedrag weer tot uiting kan komen. Een leefgebied waarin de ezel weer op zoek moet naar voedsel, welke hij op dat moment nodig heeft om gezond te blijven.

Doel is daarom om een leefgebied in te richten door middel van duurzaam en natuur verantwoord terreinonderhoud. Kortweg een situatie creëren waarin een grote verscheidenheid aan grassoorten en (on)kruiden kunnen groeien, die de ezel nodig heeft om zelfonderhoudend  te worden. En waardoor het natuurlijk evenwicht in de bodemstructuur. met minimale interventies, uiteindelijk hersteld kan worden. Dit leefgebied zal eveneens diverse insecten, vogels, etc aantrekken, waardoor er een nieuw stukje duurzaam natuur ontstaat waar mens en dier elkaar kunnen ontmoeten.